En büyük acı dostların ölümünü duymak oluyor.
Yüreginizde bir kor ateşi ıslatıyor sizi acının göletinde
Güneş dogsada anlamı kalmıyor sabahın.
Şimdi ben ne diyebilirim belkide iyi oldu bu rezil hayatı terketmen
Kimsenin anlamadıgı o yüreğinde acıyı kendinle toprağa gömmen.
Ah nasılda üzüldüm anlatamam anlamı kalmadı hiçbir şeyin
Ne o yaşanılan hikayesi geçmişin isimsiz kaldı sofralar biliyorum
Ah ölüm böylemi yaparsın sen böylemi yıkarsın kalelerini umudun.
Ne yapabilirim ki söyleyin melekler ölüm niçin böylesi hüzünlü
Ah o kara deve niye çöker kapısına vakitsiz niye yetim kalır yürek.
Biliyorum çok acımasız bir kavgadır bu hikayenin şiiri
Çok kadınlar mazlum çok erkekler çaresiz bir yitikliğin içinde
Bir telofon çalar gecenin bir yerinde yada bir öğlen sonu
‘Öldü’ diye haber varır o alacalı kara çile ah hayat ne demeliki
Geride kalmak nasıl bir şey bilmek istemezdim
Sende istemezdin vakitsiz çalsın kapıyı ölüm
Ne geçim derdi ne kavgaları gençliğin anlamsızlaştı artık
Bende anlamsızlaştım öldüğünü duyunca gecenin
Bu dünyada en çok kimi sevdim bende bilmiyorum
Bak yine sabah oluyor yine pusuda bekliyor ölüm.