Bu dokunaklı dizeler, Anadolu irfanının ve tasavvufi halk edebiyatının o tanıdık, hüzünlü ama bir o kadar da kabullenmiş tınısını taşıyor. Aras mahlasıyla biten bu şiir, zamanın acımasız hızını ve insanın bu hız karşısındaki çaresizliğini çok duru bir dille özetlemiş.
"Göz açıp yumana kadar" ve "bir nefeslik anı" ifadeleriyle, ömrün kısalığı vurgulanıyor.
​Şairenin "gurbet denen ele" düşmesi, sadece coğrafi bir uzaklığı değil, ruhun asıl vatanından (Kâbe metaforuyla desteklenmiş) uzak kalışını da simgeliyor olabilir.
​Saçlarıma düştü ak" gibi ifadelerle yaşlılığın getirdiği o vakur ama yorgun kabulleniş çok güzel işlenmiş.Aras" isminin geçmesi, ozanlık geleneğinin sürdürüldüğünü gösteriyor.
​Bu eser sanki bir bağlamanın tellerinden dökülmeye hazır bir türkü gibi beni bestelerin der gibi..insanın hayattaki fırsatları kaçırışına dair çok güçlü bir pişmanlık imgesi sunuyor...
Değerli şaire bacım kutlarım..hürmetler