1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
51
Okunma

Atsız sanki beni demiş
’’İtler bile gülecek kimsesizliğime!’’
Nice yolları seninle yürümüştük el ele
Gönlümüzdeki sevda şarkıları
Yürekteki aşk közümüz harlanırdı
Kuşlar ikimiz için kanar çırpar
Kırmızı, mavi güller bizim için açardı
Güneşin doğuşunda ’’günaydınla’’ sarılır
Akşamın mehtabında muhabbetine
En sıcak buseler kondururdum
Mutluluğundan kışlar bahara dönerdi...
Şimdi hatıraların kaldı yalnızlığıma düşen
Sevdanın enkazları arasında
Yaşam mücadelesi veren acizliğim
Belki de ömrümün yaşam sefilliğinde
Bir el veren hiç kimse olmayacak
Sokak köpekleri bile şaşkınca bakıp gidecek
Bozkurtların ulumaları kesilecek
Çöp kutularının arasında kıvrılıp bitecek
Dünlerin ihtişamında ki bir yiğit!...
Var sende unut gitsin onca anılarımızı
Anlıma yazılmış yalnızlığım
Ne tat kaldı, ne de dermanım
Sadece sayıklamalarım dillenir gecelere
Şafaklara değin neşelerim söndü
Suskunum; hiç bir dosta selâmım da yok
Kırk yılın hatırlı kahvelerini unuttum
Kadehin anason kokularına mahkumum
Çirkef sokakların koynunda ölürsem
Gazetelerin üçüncü sayfasında oku beni!..
Zafer Direniş
...
5.0
100% (3)