Dinin direğidir derler ya hani...
Aslında gönül bahçesinin en nadide çiçeğidir o.
Şimdi bir düşün evlat;
O çiçeği kökünden söküp atan, onu susuz, onu duasız bırakan bir gönülden,
İnsana yâr olur mu? Kimsenin derdine derman olur mu?
Bülbül hiç gülsüz, gül hiç bülbülsüz nefes alabilir mi?
Namaz; aşıkların yurdu, maşukun divanıdır...
​Hakka sevdalı olanların sığınağıdır o secde.
Öyle bir diyar ki orası;
Nur cemaline hasretle, aşk ateşiyle kavrulanların vuslat yeridir.
Alnın secdeye değdiği o an var ya;
İşte o hal, aşığın derdini, sızısını, her bir ahını
Rabbine sessizce arz ettiği en mukaddes haldir...
​Namaz, kılanın canına candır,
Aşığın kalbindeki bitmek bilmeyen o mukaddes heyecandır.
Dünyanın kirinden pasından sıyrılıp,
"Huzura geldim" diyebilmenin o muazzam ferahlığıdır...
Ne mutlu o huzura kabul edilenlere,
Ne mutlu alnını secdede nurla yıkayanlara...