Beka Yolcusu

​Bu dünya fanidir, bu dünya yalan,
Hak kulun seçerse türlü hal olur.
Gel emri verince o Baki olan,
Ölüm bizim için tozlu yol olur.

​Ayna ol ki dostun nuru yansısın,
Kalbin pası gitsin, ruhun arınsın.
Cihan rüyasından kim ki uyansın,
Kış biter içinde, yeşil al olur.

​Nefis bir ejderdir, pusu kuran şer,
Hırsa ram olanın yolu dar düşer.
Kim ki bu kafesten kuş olup uçar,
Zindanı terk eder, yolu gül olur.

​Söz gümüşse eğer, derya sır gerek,
Bu dar kapılardan geçmek zor gerek.
"Ben" diyen dillerde bin bir zar gerek,
"Hiç" diyen gönülde dertler bal olur.

​Gönül hırkasını aşkla örenler,
Görünmez alemi kalple görenler,
Umut iklimine sessiz girenler,
Damlayken süzülür, ulu göl olur.

​Makam-ı mansabı bilip de gelsen,
"Benlik" perdesini delip de gelsen,
Gözündeki pası silip de gelsen,
Söz biter burada, sükût dil olur.

​Beni benden aldım, sana bıraktım,
Varlık mülkünü hep ol nâra yaktım.
Ne dün kaldı gayrı, ne yarın baktım,
Zaman mekan demez, turep gel olur.

​Güneş doğar ise gölge silinir,
Canan’da can bulan her an bilinir.
Vahdet deryasına candan girilir,
Damla umman olur, kul da Kul olur.

​Heybe boş olsa da asil özümüz,
Hakka giden yola feda dizimiz.
Toprakta kalsa da bir gün izimiz,
Hasret denizinde coşan sel olur.

​Şahin’der ihlasla işlensin amel,
Vuslatın ufkunda bulunur kemal.
Cihan bir gölgedir, Hak asıl cemal,
Ruhumuz sonsuzda yüzen sal olur.

Hatice Şahın