Ben artık yanmayı
Aşk sanmıyorum,
Ateş her şeyi aydınlatmıyor
Bazen sadece iz bırakıyor.

Verâ!
Kalp dediğin yer
Her misafire açılmazmış;
Bazıları girince evi yakıyor.

Ben seni kalbimde
Bir ateş gibi değil,
Bir emanet gibi
Tutmayı seçtim.

Her sıcaklık yakınlık değildir,
Her yakınlık da merhamet;
Bazı temaslar
İnsanı kendinden uzaklaştırır.

İçimde büyüyen sessizlik
Kırgınlıktan değil,
Artık fazlalıklara
Yer kalmadığındandır.

Bir şeyden vazgeçmek
Onu inkâr etmek değilmiş,
Bazen en büyük sadakat
Dokunmamaktır.

Ben seni düşünürken
Kendimi tüketmiyorum artık,
Dua gibi duruyor adın
Ama dudaklarımda değil.

İnsan sevdiğini
Kendine bağlamak isteyince
Bağı koparıyor fark etmeden;
Bunu geç anladım.

Ateşten çıkan anka
Külüyle övünmezmiş,
Uçabiliyorsa
Yandığını unutabildiği için...

Ben de yandım elbet
Ama küllerimi,
Kimsenin yoluna
Serpmemeyi öğrendim.

Her suskunluk yenilgi sanılıyor,
Oysa bazı susmaların
İçinde hâlâ
Mesele insan kalabilmektir.

Artık sana dair
Bir hesap tutmuyorum.
Gelen gider, kalan kalır;
Kalp muhasebe defteri değil...

Birlikte olunamayan yerlerde
Temiz kalmak da
Birlikte olmaktan
Daha ağır bir imtihan sadece.

Ben bu imtihanı,
Kazandım mı bilmem.
Ama kaybederken
Kendimi kaybetmedim.

Bil ki Verâ!
Seni sevmekten değil,
Seni kendime
Zorla sevdirmekten vazgeçtim.

İşte herşeyin manası bu Verâ:
Ateşi kalpte tutup
Eli yakmamayı bilmek,
Sevgiyi kirletmeden taşıyabilmek.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(27 Ocak 2026)