Şiirin Adı: Paklanamadım
Şairi: İshak Aras (Mihman)
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Efendim bu şiirde şair sabah kalkmış, aynaya bakmış; “aklanayım” demiş ama sabun köpürmemiş. Talih kara, baht aklanmıyor; belli ki çamaşır makinesi kader programında takılı kalmış. Dışı dert, içi yara… E bu hâlde insan “pak” dese ne olur, etiket tutmuyor.

“Çevrem dağınık” diyor; onu geçtik artık, memleket genelinde öyle. Sevdadan yanıkmış; demek ki aşk mangalı yakmış ama üstünde sucuk yok, yanan yine yürek. Hayal ile düş arası yarı uyanık… Kalburabastı Efendi burada durur der ki: “O hâl en tehlikelisi; insan ne uyur ne uyanır, kader vardiyasında uyuklar.”

Kapıya gül asılmış, yeminler havada uçuşuyor. Dil kısılmış, ekmeğe el basılmış… Efendi not düşer: “Bu kadar yeminle söz paklanmaz; söz sabunla değil, amel ile temizlenir.” Hak demiş, haklanamamış; demek ki adliye kapalı, vicdan nöbette.

“Ağız boşluğumda gezinir feza” dizesi pek mühim: Konuşsa ceza, sussa iç patlıyor. Yani şair düşünceyi susturmuş, sonuçları konuşmuş. Sırta yük demiş, yüklenememiş; nasip başka kamyona binmiş.

Finalde “Mihman’ım hayata” diyor—çok doğru. Misafirliğin kuralı belli: Evi dağıtmayacaksın ama evi de ev sahibine bırakmayacaksın. Düşman besli, bakış sisli; sevdaya ek demiş eklenememiş… Demek ki sevda listesi dolu, kontenjan kapanmış.

Kalburabastı Efendi Hazretleri mühürler:
“Paklanamayan adam kötü değildir; bazen çok dürüst kirlenmiştir.”

Vesselam.
“Mizah, kiri saklamaz; üstüne ışık tutar.”