Şiirin Adı: Rüya
Şairi: Yetişen Ayşe
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Kalburabastı Efendi der ki:
Bu rüya, bildiğin rüya değil; ruhsatlı bir iç mimarlık faaliyeti.
Ressamlık var ama fırça sevgiden, boya hasretten, tuval kalpten yapılmış.
Beyazı sevgili diye seçmişsin; doğru karar…
Çünkü beyaz, kirlenince değil, bekleyince yorulur.

Aşk kırmızısı, mavi, kahverengi derken
efendim palet tamam, duygu eksiksiz,
ama iş çatıya gelince…
İşte orada Kalburabastı Efendi kaşını kaldırır.
Duvarı tek başına örmüşsün,
çatıyı “gelirse yaparız” diye projeye eklemişsin.
Bu mimariye bizde “beklemeli konut” derler.

Şiirin en vurucu yeri şudur:
“Çatısı için seni bekledim.”
Yani boya var, hayal var, emek var;
ama karşı taraf şantiyeye uğramamış.
Kalburabastı Efendi buna ne der?
“Bir ev iki kişinin teriyle ayakta durur,
tek kişinin rüyasıyla değil.”

Yine de haksızlık etmeyelim;
Bu şiir naif, içten ve tertemiz.
Gülümsetiyor ama içten içe de
“rüyada bile yalnız çalışan” bir kalbin sızısını bırakıyor.

Vesselam.

Rüya güzeldir ama
uyanınca hâlâ aynı bekleyiş varsa,
mesele rüya değil, gerçeğin gecikmesidir.