Şiirin Adı: ANCA GİDERSİN
Şairi: Ahmet İpek
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Selam ile…

Eh artık buyurun sahne tozunu silkelesin, Kalburabastı Efendi Hazretleri kürsüye gelsin!
Bu şiir öyle bir yürüyüş anlatıyor ki; sanırsın podyum ama altı stabilize yol… Topuklu kibirle çıkılmış, ama asfalt “ben bunu tanımam” demiş! 😄

Şair, “yürü yürü” derken aslında yürüyüş değil, hâl yürüyüşü tarif ediyor. Hani bazıları vardır; yürürken önce ego geçer, arkadan kendisi gelir… İşte bu şiir tam da o tayfaya verilmiş sözlü muhtıra!
Yollar iniliyor, deliler gülüyor, makyaj dökülüyor… E daha ne olsun, bu artık şiir değil, toplumsal röntgen filmi!

Kalburabastı Efendi der ki:
— Havası büyük olanın ayakkabısı çabuk aşınır!
— Kendin olmadan yürüyenin gideceği yer, ancak “anca”dır!

Şair öyle bir ustalıkla iğne batırıyor ki, iğnenin ipliği bile ego! Ne bağırma var ne hakaret; ama her dörtlükte bir “cıss” sesi…
Bu şiiri okuyan, ya kendine çeki düzen verir ya da “benimle ilgisi yok” deyip aynayı suçlar! 😄

Velhasıl; bu şiir yürüyüş dersi değil, hâl terbiyesi.
Kalburabastı Hazretleri memnun, mideye kramp garanti!

Vesselam.

“Ego ile yürüyen, akılla varamaz.”
“İnsan kendisi olmadıkça, gittiği yer hep ‘anca’dır.”