Yalnızken yalnız kalamıyorsan kalabalık yalnızlıklara atıyorsun kendini
Kalabalık yalnızlıklarımda döngü atıyor beni yalnızken yalnız kalamadığım yere
Her mahalde bedenimden uçup giden nur’um
Yaptıkça bozulan tekerrürler

Ben bıktım artık bu günde kovulduk bir yerden
Bu döngü yapılmış hatalardan kaynak
Yapılmış hatalar yaklaştırmıyor Hakka
Ben ise arapsaçı gibi dolanmışım tek yolum alevlerde yanmak

Önemli sanma kendini çok acı çektin diye
Kayıptır onlar hayatından eksiltir seni
Ben artık öldürmeyen güçlendirir eşiğini çoktan aştım
Hiç gücüm yok, rüzgarda savrulan bir yaprak olduk ve birde kurtlandık

Velhasıl çiçek verdiysekte yaban otları tüketti
Çiçek verdiysekte şeytanın bahçıvanı görüntüyü sevmedi
Ben derim kendime bilinmeze aşıkken şeytanın bilinmezine parmak basan
Ve ben derim kendime işte burada cehalet erdemdir

Artık illuzyonlarla dönemem eski halime
Hem her ne kadar denediksede duvar çekmişler beynimin o bölgesine
Anlıyacağın yaşarken sönmesine sebep olduğum kaç mavilik varsa
Bende ki mavilik son bulana kadar baş koyucam bu yola