Ben çok zekiydim, belki dahiydim.
Kendime yeten bir akıl, kendi yükümü taşıyandım.

Ne oldu güzelim?
Göğe saldığın balonları ellerinle yükselttin,
sonra bir bir kendin patlattın.

Ne değişti peki?
Sorsan herkes iyi, dört dörtlük, eksiksiz.
Kötü olan ben miydim; yalnız, sessiz, gereksiz?

Bir yerde “dur” dedim, hikâye orada döndü.
Ben değişmedim belki, bana bakan göz değişti.

Beni nasıl bilirsen bil, itirazım yok.
Göz neyse, gördüğü de odur en çok.

Bakışın güzelse duvar çiçeklenir,
toprak yeşerir, deniz durulur, yürek serinler.

Bir bakışına bak güzelim, herkes işi kendinden bilir.
Söz burada susar artık; fazlası yük olur, ağır gelir.

Noktaya heves etmedik, susmayı bildik.
Vav gibi baş eğdik, hikmeti seçtik.
Ama yüreksizlere, denk geldik bere..

Not: Daha çok şey yazardım yazardım amaaa, susturdum cümleleri kalem incinmesin diye…

Asya Öztürk