KOYUNEVİ KÖYÜ(Ayvacık-Çanakkale)
Bir Cuma vaktiydi,
Temmuz sonunda,
Koyunlar atlardı ,
Camları çoktandır kırık,
Pencerelerinden….
Bir kara dut ağacı
Davet ederdi gölgesine
Çocuk-kadın yerli-yabancı demeden...
Eserdi gölgede rüzgar serin serin,
Güneşin vurduğu yerlere
Nispet edercesine….

Bir nine üstü başı sökük yırtık,
Gelini ve oğlunu,
Yere göğe sığdıramıyordu,
Cadaloz kaynanalara inat,
Coştukça coşuyor,
Anlattıkça anlatıyordu.
İstedikleriydi aslında anlattıkları….
Anlamamış göründüm
Öğle istiyordu anladım…

Koyunevi köyünden ayrılırken,
Bir saatlik misafirlikten,
Uzak yollar katetmiş,
Sesini ihtiyarların ve birkaç gencin duyabildiği,
Yorgun bir ezan sesi,
Terkedilmiş evlerin,
Kırık pencereleri,
Koyunlar,gölgeler,
Yaşlı kara dut ve nine,
Buydu benimle gelenler,
O günden bu güne.....
(DxG)