Nergis gibi yüreğim,
Ayaza direnmez;
Geri çekilir.
Boy atmaz,
Toprağın derinine çekilip
İçine doğru büyür.
Yüreğim ayaza denk geldi,
Sindim.
Bir zamanlar ısınmak ihtimaldi,
Bir zamanlar dokunmak mümkündü.
Ayaz bağırmadan öğretir;
İnsan en çok
İçinden donar.
Yüreğim nergise döndü.
Ben kışı sevmedim,
Ama bana kış düştü.
Ne seçme hakkım vardı,
Ne vazgeçme lüksüm.
Nergis de sevmez soğuğu,
Seçmez ayazı;
Ama kader
Adını hep
Soğuktan yazar.
Nergis ayazda açar.
İnsan ayazda
İçe kapanır.
İkisi de seçmez bunu,
İkisi de bilir:
Bazen yaşamak,
Geri çekilmeyi bilmekle olur.
Seçmedi bu yalnızlığı,
Payına düştü, sustu.
Bir çiçek gibi değil belki,
Ama nergis gibi durdu.
Sorarlarsa neden böyle
Derin, sessiz, ağır…
De ki:
Ayazdan geçen yürek
Bir daha kolay ısınmaz.
Nergis sessiz, nergis vakur.
Zemherinin bağrında
Toprağa sarılır,
Kendi kozasına çekilir.
Günlerce kendi sesinde
Kökünün en altına gömer acılarını,
Sonra…
Nisan güneşiyle,
Kendi içinden doğar,
Kelebek gibi kanat açar
Dünyaya yeniden uzanır.
Ayazdan geçen her şey sertleşmez;
bazısı kök salar.
Gül Hatun Ruhumdan Şiirler
📅 18 Ocak 2026
⏰ 18:40