MİRAÇ VE VUSLAT

Muhammed davetlidir, nurla doldu cihanlar,
Cebrail rehberiyken, hayran kaldı lisanlar,
Levh-i Mahfuz önünde, açıldı hep beyanlar,
Seni yazdı her çağda, Hakk’a gönül verenler,
Nurunla aydınlandı, Hakk’a koşan insanlar.

​Gönüller bahçesinde, sevda gülü biterken,
Ümmetin derdi ile, nazlı kalbin titrerken,
Ruhumuz bu zulmette, korku ile giderken,
Ay utandı yüzünden, âlemler şenlenirken,
Melekler safa durdu, sen huzura yürürken.

​Nurunla dindi her dem, benim şu ah-u zarım,
Sensin iki cihanda, tek ümidim, son varım,
Yolunda kurban olsun, bu benim öz diyarım,
Hasretinle yoğruldu, kederimle, efkarım,
Şefaat kıl ey Nebi, kalmadı hiç takatım.

​Kâinatın kalbinde, vuslatın hep sarsın,
Sen ki her dertli cana, mübarek olan yarsın,
Kupkuru gönüllere, rahmet olup yağarsın,
Gözler seni ararken, ümmetini sorarsın,
İlahi hikmetinle, ruhumuzu sararsın.

​Miraç bir vuslat yolu, sonsuzluğa uzanan,
Esrarlı bir hikmettir, her zerrede uyanan,
Sen ulu bir rehbersin, hep sözüne inanan,
Kurtuluşa ererler, can adını ananlar,
Cennetle müjdelenir, aşk oduna yananlar.

​Hatice Şahin