Bazen susmalı sessize almalı insan kendini,
Gizlemeli içindeki feryatları, sessiz çığlıkları,
Soğutmalı belkide yüreğindeki yangınları.
Ne bileyim… Öyle desemde olmuyor işte.
İçin için yiyip bitiriyor insan kendini.
Yemeden içmeden kesiliyorsun,
Bakışların dalıp dalıp gidiyor sonsuzluğa.,
Hele bir de yalnız kalmaya gör,
İşte tam da o zaman kopuyor kızıl kıyamet,
Karanlık odanın duvarları,
Bir bir yıkılıyor sanki üzerine.
Nefes alamıyor hıçkırıklara boğuluyorsun.
İsyan ediyorsun kendi kendine,
Bazen kendini, bazende duvarları yumrukluyorsun,
İsyan ediyorsun gelmişine geçmişine her şeyine,
Binlerce kez ölüp ölüp diriliyorsun.
Sonra bir sigara yakıpda şöyle,
Derin bir nefes çekiyorsun ciğerine,
Sigara ile birlikte sen de yanıp gidiyorsun sessizce.
Oturupta pencerenin kenarına,
Sicim gibi gözyaşı döküyorsun o anda.
Taki parmaklarındaki sigara, seni yakana kadar.
Sonra bir anda kendine gelipde,
Sigaranın izmaritini eziyorsun adeta öldürürcesine.
Sonra… işte sonra,
Yığılıp kalıyorsun olduğun yere,
Göz kapakların ağırlaşır taşıyamazsın,,
Yavaş yavaş kapanır gider kirpiklerin,.
Kaybolup gidersin gecenin karanlığında,
Uçsuz bucaksız sonsuzluğa…

Ayhan Özdemir
@kaleminesintisi