rüzgar eser günü savurarak
akşam vaktidir görünen , odanın içinde
ışıklar sökülür göğün tavanından
gözlerden bir kandil daha söner durur
bir yığın şey öğrenilir sessiz duvarlardan
uyuya kaldığında simalarda yaşam

suskun düşler sokağında gök gürler
ağır ağır gemilerini yakar ıssız bir his içinde
daha da sükuta bulanır yeryüzü
çünkü eşit olamaz hiç bir bahar karanlık güne
ve kimse uzanamaz bir düşüşle en uzak mazisine

saatler uzak bir ormanın uğultusundadır artık
yakınlaşır her soluk alışta darağacına nefes
kaldığında öyle birden yalnızlığında
her şey sökülür birer birer benliğinden

sürer mahsun bakışlarını bir yağmur
tepeden tırnağa uzağa
ve tüm yaşananları çok uzağa
tükenince öyle kendi kendinden

takvimlerde yorulur elbet
hangi güz’e yüz sürülmüştür bilinmez
bir kuş uçar , öylece uçar sonsuza
bir lamba saklar hüznünü , bir parmak çeker bir tetiği
şimdi daha yakın durur ölüm düşüncelerde
geceler boyunca , göç yollarında ...