Ne tesadüf ama yıllar sonra tenha bir sokakta rastladım kendime.
Aynı akvaryumdan sıçramış bir Japon balığı gibi, şaşkın şaşkın bana baktı kendim...
"Merhaba nasılsın görüşmeyeli dedim kendime. "
Biraz alıngan ve de biraz kırgın; "neredeydin şimdiye kadar, bunca yıldır, neredeydin?
Geç kalmadık mı, kaçırmadık mı hayat trenini?
Ne fark edecek ki, ne değişecek ki, bundan sonra sen yoluna ben yoluma dedi."

"Evet, haklısın" dedim,
"Çok geç rastladık birbirimize; ama hiç bir şeye geç kalmadık.
Rastladık ya, sen ona bak, hadi ver elini kalk bakalım sarıl şöyle bir kendine;
daha yaşanacak neler var neler; üç günde olsa yaşanacak bir ömür var önümüzde.
Ya rastlaşmasaydık kendimize? "
Beli ki o da özlemişti, sarmaş dolaş olduk bir anda
ve kendi yaramızı kendimiz saracaktık bundan sonra...