Yorgun düştü yüreğim, bitmek bilmez bu yokuşlar
Gözlerimde gam keder, buğulanır gün batımı
Kırıldı kanatlarım, kalbimdeki bu atışlar
Sırtımda bir yük gibi, yorarlar hep dura dura.

Zaman durmaz su gibi, akıp gider avucumdan
Yalnızlık bir gölgeymiş, ayrılamaz hiç yanımdan
Vazgeçtim artık bugün, o en tatlı anılarımdan
Sadece hüzün kalan, yitik yorgun sol yanımda.

Yelkeni paramparça, deryada yüzen tekneyim
Rotasını kaybetmiş, uzak bana sahilleri
Çıkar mıyım bilemem, yok limanlarda bir yerim
Dalgalar sıra sıra, vururlar hep yora yora.

Geceler zindan şimdi, Ay yalnız bak kalmış öksüz
Hasretin rüzgârlarıyla, bulutlara savrulur.
Bu sessiz çığlıklarım, suskun kafesimde sensiz
Vurgun yer deli gönlüm, yazım kışım her an’ımda.

Martıların çığlığında, kabuslarım geri döner
Kader bu dedikleri, başıma çoraplar örer
Derler ki bu Dünya hali, küllenen ateş söner
Bilmiyorlar ki bu ateş, köz yanar ara ara

Buz mavisi düşlerim, üşüyorken kucağımda
Ümitlerim sımsıcak, ılık bir meltem gibi.
İçimde fırtınalar, eserken can ocağımda
Zemheri soğuğunda, aklım şimdi firarda.


Erdinç SERT