Tanır beni şimdi, sensiz sahiller
Kıyılarda suskun, kırmızı güller
Martılar ağlar bak, küskün bülbüller
Daldıkça maziye, ağlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, dağlar gibiyim..

Rüzgârlar fısıldar, senin adını
Alamadım gitti, aşkın tadını
Yırttım takvimlerin, son yaprağını
Zamanın içinde, çağlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, dağlar gibiyim..

Kumsalda izlerin, silinmiş bitmiş
O mağrur bakışın, dumanı gitmiş
Gönlüm bu hasreti, müebbet etmiş
Yaşarken ölmüş, sağlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, dağlar gibiyim..

Güneş bile küskün, gülmüyor artık
Umutlar perişan, duygular yitik
Bu koca Dünya’da, yalnızım artık
Virane bir şehir, Bağlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, Dağlar gibiyim..

Ne bir ses duyulur, ne el uzanır
Ateşten gömleğim, tenimde yanar
Görenler halimi, divane sanır
Kendi yangınımda, karlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, dağlar gibiyim..

Yetim kalmış düşüm, hayaller yorgun
Yağmurlara hasret, çöller gibiyim
Gözlerim yaş dolu, yüreğim kırgın
Daldıkça maziye, ağlar gibiyim
Sanki ıssız buzdan, dağlar gibiyim...

Erdinç Sert