​Zemheri gecelere bir Ay düşüyor,
Göklerin nefesi buz, yeryüzü sağır,
Sarılmış bulutlara, sanki üşüyor.
Zamanın omuzunda, yükü çok ağır.

​Sükûtun örtüsüyle kaplanmış yollar,
Yıldızlar titreyerek bakar uzaktan,
Karanlık kollarında bir hüzün kollar.
Bir mühür vurulmuş gibi şafaktan.

​Rüzgârın ıslığıyla sarsılır camlar,
Ayazın elleri dokunur cana,
Derdini anlatır gözünden damlalar.
Hasretin gölgesi düşer bu yana.

​Gönlünde bir ateş, dışarda karlar,
Güneş doğana dek, bitmez bu sızı,
Tükenmek bilmezki, müzmin yaralar.
Zemheri saklar mı dertli yıldızı?

Gözlerinde vatanın sönmez ışığı,
Göğsünde imanla bekler o nefer,
Ay yıldızın en sadık, en mert aşığı
Ruhunda asalet, mutlak bir zafer.

Vatan ona emanet, namustur sancak,
Sınırda bir yürek, bin cana bedel,
Bu mukaddes nöbet sönmeyen ocak,
Her bir can vatana adanmış nefer.

Bir yiğit bekliyor donduran karda,
Nöbeti namustur, göğsü bir kale,
Vatanın kalbidir o uçurumlarda.
Zemheri diz çöker bu asil hâle.


Erdiç SERT