Batıklığa batmış hâldedir babam.
Oysa,
bir vaktin delikanlısı olan ben,
tini
içinden alınmışçasına hissetmem.
Bir zamanlar
dünyaları avucumda tutabilecek olan ben,
artık
bir çolaktan farksızımdır.
Anlayamıyorum:
nasıl
ve neden,
düşmanlarımın hançerleri göğsüme saplanırken
ben tepkisizim?
Ne vakit
dikelsem bütün gücümle,
hainliğin kılıcı boynumdadır.
Çünkü;
biliyorlar,
kır atımın sırtındayken
nasıl bir komutandım.

Şimdiyse
havsalâmın inhitâtı
birçok idrakime engel.
“Sesim neden çıkmıyor?”
“İhtişamım mazide mi kaldı?”
En önemlisi:

“Tekrar mı,
kandırılıyorum?”

Bana sus diyorlar.
Reddediyorum.

Ben Musayım,
Firavunun ekmeği umurumda değil!
Öğrendim;
kılıçlar boynumda,
hançerler göğsümdeyken öğrendim.
Kılıçların kuşattığı boyunda bir silahmış;
hançerlerin battığı göğüs bir kalkanmış.
Bunu anladığımda titrediler asıl.
Yıldırımlar yaratmamın korkusunu
iliklerine kadar hissettiler.
Artık biliyorum:
mazide kalmadı,
ufukta gösteriyor kendini.
Yürüyeceğim bütün benliğimle,
bütün canımla,
bütün kanımla.
yeniden,
büyük dünyaların boyunlarını çekeceğim;
oturduğum yerden,
elimdeki iple.