Ne sığınacak liman kaldı nede tek parça hayal
Birer birer harcadım ben düşlerimi
Birer birer yok ettim sevinçlerimi
En Güzel yaşımı yasa bürüdüm
En sonunda bak bende büyüdüm

Bazen sokakta lambalı bir direğin altında
Her hangi bir parkın herhangi bir bankında
Her hangi bir şehrin her hangi bir yanında
Kendimi hayallerin cikmazinda bulurum
Cebinde geçmişten kalan bir iki kuruşluk huzur
Adımlarımda yılların yorgunluğu
Yüzümdeki çizgilerin bitiş noktasına değen gözyaşım
Dudaklarımin dinmeyen ıslık çığlığı
Yavaştan attığım adimlarimdaki hüzün
Herhangi bir hisle herhangi bir yere atar dururum adımlarımı

Sonra bir sigara yakarım anılarımin penceresinden
Derince içine çeker dünyaya bırakırım yalnızlığımın dumanını
Bazı akşamlar karmaşık duygularımın çözümünün olmayisina üzülürüm
Güneşinin aslında doğmayisina
Bazı geceler oyle özlerim ki ozlenmemesi gerekeni
Öyle yanarki içim kelimelere sigdiramam yokolusumu

Bende isterim ama mutluluk şiirleri yazmayı
Bende isterim yere göğe sigamamayi
Cocuklasmayi kollarinin arasında
Hayranlığı gözlerinin buğusunda
Bende isterim seninle olan bir manzaranın kuytusunu
Elbette özledim mutlu olmanın o huzurlu uykusunu

Sen yine hoşça kal