2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
130
Okunma
Nedir bu üzüntü, nedir bu keder,
İçimden sıkıntı, çıkmıyor artık.
Bilmemki ıstırap, benden ne ister,
Mutluluk yüzüme, bakmıyor artık.
Yanlış bilinmesin, benim sözlerim,
Dünyamda kedersiz, günü özlerim.
Çoktan beri kanla, dolmuş gözlerim,
Yaşa hasret kalmış, akmıyor artık.
Yıllardır ömrümü, yedi bu gurbet,
İnanın kendimden, ederim nefret.
Ha bire kaderim, diyor ki sabret,
Efkârı bedenim, çekmiyor artık.
Kardeş kardeşinin, düşmanı oldu,
Tazegül’üm çabuk, sarardı soldu.
Çevreme yaramaz, insanlar doldu.
Ellerim dost eli, sıkmıyor artık.
Ben Şair Aydın’ım, bu nasıl alem,
Hüzün deryasında, kırıldı kalem.
Bağrımı kavurdu, üzüntü elem.
Dertler yüreğimi, yakmıyor artık.
Şair Aydın Tazegül
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
