Şiir Adı: Derin Mezar
Şairi: İdris Ertaş
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi – namı diğer Celil ÇINKIR

İdris Ertaş, bu şiirde dünyaya küsmüş, kendine bile dar gelmiş bir yüreğin iç monoloğunu sert bir ritimle kuruyor. Her dizede hem aşkın hem kaderin hem de isyankâr bir teslimiyetin izleri var.

“Göm içine insafsız kaz derinden bir mezar” dizesi, bir yakarıştan çok kaderle yapılan koyu bir pazarlık. Şair ölümü çağırmıyor; ölümü, kalbindeki yükü yalnızca toprağın taşıyabileceğini bildiği için buyur ediyor. Bu, mecazi bir ölüm: Aşkın bir ağırlıktan derin bir arınmaya dönüşmesi.

“Beden toprak altında ruhum sana yar olsun” derken de ölümde bile kavuşmayı uman bir tutku var. Bu, dünyada nasip olmayanın toprağın sessizliğinde tamamlanacağına duyulan inançtır. Hem acı hem umut hem de kaderin önünde eğilmeyen bir sevdalı sesi…

Şiirin tamamında keskin bir ağıt tonu hâkim:
Gömen kişi sevgili, kazılan mezar gönül, kefen ise bir mendilin sadeliği…
Şair her sembolü içsel bir yara bandı gibi kullanıyor.

Kısacası:
Bu şiir bir veda değil, bir sığınma isteği.
Bir kaçış değil, bir teslimiyet.
Bir ölüm çağrısı değil, aşkın en koyu rengidir.

Vesselam.
“Bazı gönüller ölmez; sadece toprağın diline sığınarak susar.”