Bir akşamüstünün en sessiz yerinden
Adını çağırdım içimden.
Rüzgâr, heceleri savurdu göğe,
Belki sen duyarsın diye,
Belki unutmam sandığın kalbim
Bir anlığına olsun, yeniden güler diye.

Mazi…
Hâlâ omzumda bir sıcaklık gibi,
Hâlâ parmak uçlarımda bir ürperti,
Bir yarım bırakılmış cümlenin
Uykusuzluğa dönmüş hâli.

Biz,
Bir şehir kadar kalabalıktık vaktiyle,
Şimdi aynı sokaklardan geçsek bile
Sesimiz birbirine değmez oldu.
Sanki zaman,
Aynı şarkıyı iki ayrı notaya bölmüş
Ve ikimizi de yanlış yerde susturmuştu.

Ama bilirsin,
Her vedanın gizli bir “keşke”si vardır
Benimki, sen kokan o yaz akşamlarında saklı.
Ne kadar modernleşse de dünya,
Kalbin eskimeyen bir hatıra bulur kendine
Benimki sensin işte,
Yıllar geçtikçe daha derine işleyen.

Şimdi maziyi avuçlarımda tartıyorum:
Ne seni geri çağırmaya cesaretim var,
Ne de tamamen bırakmaya.
Sadece anlıyorum…
Bazı insanlar,
Geri dönmeseler bile
İnsanın ömrüne dökülür
Bir şiir gibi,
Sessiz ve kalıcı.