.
Nota nota, nağme nağme
En güzel türkülerde biter bir gün.
Terki diyar ederek uzaklaşır canlı renkler
Kirli bir gri’ye dönüşür anıların.

Zifiri bir karanlığa teslim olurken benliğin
Gitgide daralır yaşam çemberin
Ve peşi sıra ölüm sessizliğine gömülür
Bir zamanların, şen şakrak cıvıltıları, gönül sahnenden.

Artık ne etsen de kazancın,
Kaybettiğini karşılamaz bir türlü
Ve üstelik mevsimsiz hazan vurmuş gibi
Tüm sevdiklerin kuru bir yaprak gibi
Zamansız dökülüverir hayatından,
Ana gider ,
Baba gider,
Yar gider,
Evlat, kardeş, hısım, akraba, dost gider.
Kalbin mezar, gönlün kabristan olur
İlk siftah ettiğin acı neydi
Niçindi çoktan unutursun
Ve gömüttün hangi köşesine kimleri gömdüğünü

Son demde, bir sen kalırsın, bir başına,
Bir de... Bir avuç dolusu,
Kırık paramparça olmuş hayallerin.

Ama anlamışsın artık
Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını
Ve yeni acıların etkisiz kalıp
Öncekiler kadar yüreğini acıtmayacağını.
Nefes alsan bile, yaşayan bir zombisin sen gayrı.

Aslında! Ne umduklarına mağlupsun,
Ne de bulduklarına galip.

Oysa beni kucaklayan final,
Böyle olmamalıydı diye düşünürsün kendince.

Ve bir sen kaldığında bir başına, yapa yalnızken kendinle,
Sonsuza kadar başlayacak bir finalin başındasındır... Aslında

Sonra bir sözcük dökülüverir ansızın dudaklarından
“Zati sıkılmıştım bu hayattan da” deyi verirsin kendine.
İşte asıl o anda gerçekten de nihai bir sona varıp
Belki de isimsiz bir şair olarak anılırsın, geride bıraktığın hayatta.