Mısralar düştü gökyüzünden,
Cam gibi parçalandı kağıtlarda,
Her bir parçada dağılmış bir sen,
Çoğaldın yüreğimde,
Tarumar bir ruhum vardı,
Onu da sürgün ettin şehirlerde,
Akşamüstlerinde bana yalnızlık kaldı,
Şimdi iskambil kağıtlarının inşası,
Bir aşkın enkazını izliyorum,
Gözlerimde tanışık olduğum bir gözyaşı,
Çocukluğumdan kalmış sanki,
Süzülüp iniyor yanaklarımdan aşağı,
İnanır mısın bilmem,
Ben yine seni düşünüyorum.
Sağanaklar misali yağarken,
Ve ıslanmışım yokluğunda,
Karda kalmışım Ağustos ayındayken,
Anla işte sensizliğin ayazı işlemiş,
Ruhundan bihaber bu bedeni,
Çırılçıplak kalmışım gibi hissediyorum.
Yokluğun işlemiş hücrelerime,
Titriyorum, için için üşüyorum.
Sensizliğin ayazı duruyor penceremde,
İsmini canların buğusuna yazıyorum,
Yollar bomboş, sokaklar kimsesiz,
Bekliyorum yıllardır seni, gelmiyorsun,
Yağmurlar paklıyor beni, ruhumu temizliyor,
Ben yine seni düşünüyorum.
Sonra özlemlerim işgal ediyor yüreğimi,
Talan oluyor kalbimdeki sarayın,
Yıkıntılar arasında kalıyorum tek başıma,
Mağlup bir komutanım, ağlıyorum.
Hayalini çalıyor acımazsız hayatın eşkıyaları,
Korkular rahat bırakmıyor,
Nereye gitsem peşimdeler,
Bir köşe başında,
Sana hasret ölmekten korkuyorum
Sonra bir çocuk gülümsüyor bana,
Senin hayalinin elinden tutup bana getiriyor,
Ben çocukça gülümsüyorum,
Gözlerimde sen, hayatımda sensizlik,
Ben yine seni düşünüyorum.

© Baki EVKARALI