Bir gün çıkarırsın renkli gözlüklerini,
dünyanın rengi değişir bir anda.
Ne kadar çok hayal kurduğunu anlarsın,
ve ne kadar az insanın sözünde durduğunu.

Aldanışlar birikir yılların cebinde,
gülüşlerin ardında hesaplar gizlidir,
canım cicimlerle başlayan hikâyeler
bir çıkar çizelgesine dönüşür sonunda.

Her sevdanın bir bedeli vardır,
yürekle seven hep “deli” diye anılır.
Oysa en deliler, en insan olanlardır
ve en çok onlar yanar, sessizce.

Bir söz öğrenirsin geç olmadan:
soysuzu seversen utanırsın,
dürüstü bulursan kaybedersin,
ama ikisini ayırt etmeyi bilirsen
hayatı kazanırsın ozanım.

Biraz mesafe, biraz sabır ister aşk,
çünkü boş çuval dik durmaz.
Kalpten gelen sevda,
sözle değil, davranışla belli olur.

Ayağını yerden kesme,
bulutlar aldatır insanı.
Her ip cambazı değil,
her gül de kokmaz her mevsim.

Düşersin, kalkarsın,
ama yaranın kabuğunda ders gizlidir.
Kazandığını sanırsın bazen,
meğer kaybettiğin huzurmuş.

Bir gün anlarsın,
ayrılık ölümden de derin,
görmez olursun seni sevenleri
bir yanlışın gölgesinde.

Dünya malı akar gider elinden,
dilinle sınanır kalbin.
Bir kötü söz, bir bıçak gibidir;
attığın yerden döner, seni bulur.

Ve sonunda...
bir aynaya bakarsın,
orada gördüğün yüzün ardında
bin bir hâl yaşamış bir ozan vardır.
Her acıdan bir damla bal almış,
her yaradan bir şarkı yaratmış.

Hayat bir rüyaymış,
ama artık biliyorsun:
uykuda değil, uyanıkken de
görülür rüya,
yeter ki gözünü açasın
gerçeğin aynasında, ozanım.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 08.11.2025