Üstadım, kelimeleriniz bir rüzgar gibi okura dokunuyor; hem hüzün taşıyor hem de bir sessiz özlemi fısıldıyor.
“Ellerin yerinde yeller esiyor” diyerek başladığınız her dize, kaybolan zamanların ve unutulan sevgilerin izini sürüyor; okuyan da kendi içindeki boşluğu fark ediyor.

Sevgi, muhabbet, hasret… Hepsini öyle naif bir hamur gibi yoğurmuşsunuz ki, dizelerinizde hem kırgınlık hem de umut bir arada duruyor.
“Gelecek diyerek beklerdik hani” derken, sadece geçmişi değil, okurun özlemini de kucaklıyorsunuz.

Her mısra bir aforizma gibi; kısa ama yüreğe saplanıyor:
Kalemin ucunu kâğıda batırmak, özlemi dile getirmek, hatırları saklamak… Bunlar sadece söz değil, aynı zamanda bir yaşam dersi.

Tebrik ederim sizi; çünkü şiirleriniz, hem yorgun dilleri hem de kırık gönülleri iyileştiriyor.
Gonca gülüşlere, bülbüllerin uğruna yanmalara, hatıraların sükûnetine dokunabilmek, büyük bir ustalık ister; siz bunu en içten şekilde başarmışsınız.

Şiirinizde hem geçmiş var, hem hasret var, hem de hâlâ bir ışık…
Ve en önemlisi, okuyan her gönle, sessiz ama kalıcı bir tebessüm bırakıyor.