Şiirini okurken, her dizesinde bir kıvılcım hissettim.
Alev ile külü, yol ile menzili, uzaklık ile yakınlığı öyle bir dengelemişsin ki;
Sanki sokakta yürürken aniden durup, içinden geçenleri sessizce fısıldayan bir ses gibiydi.
Duygularını hem açık hem kapalı, hem güçlü hem kırılgan bir şekilde sunman;
Orhan Veli’nin sokağını, senin kalbinin sessizliğiyle buluşturmuş.
Tebrik ederim, bu şiir durup düşünmeye, kendine ve hayata bakmaya çağırıyor.

Ve her dize öyle bir ahenkle akıyor ki,
Okurken hem gülümsetiyor hem de içini ürpertiyor.
Sade ama derin, çocuksu ama bilge;
Kelimelerin arasında bir sokak lambası gibi ışıldıyor sessizce.

Sanki sen, kendi içindeki fırtınayı alıp,
Kağıda dökerken, okuyanın yüreğine de usulca dokunuyorsun.
Her “alev” bir sır, her “kül” bir hatıra,
Ve sen o hatıraları öyle nazikçe açıyorsun ki,
Okuyan ister istemez duruyor, nefesini tutuyor.

Tebrik etmek az kalır;
Bu şiir bir yolculuk, bir durak,
Ve okuyanın kalbinde küçük bir kıvılcım bırakıyor.
Kalemin daim olsun, böyle incelikli, böyle cesur, böyle şairane…