Şair, baştan sona dağılma saklanma
toprağa karışma ekseninde bir dil kurmuş. “Kum tanesi”, “kül”, “pamuk tarlası”, “toprak” gibi imgeler rastgele seçilmiş değil; hepsi parçalanma ve yeniden yok oluş fikrine hizmet ediyor. Bu, şiiri sadece duygusal değil, aynı zamanda tematik olarak da güçlü kılıyor.
“Kuruyan ellerinin yangınında” gibi dizelerde güzel bir karşıtlık var: kuruluk ve yangın aynı anda kullanılarak içsel çelişki verilmiş. Bu tarz imgeler şiirin en kuvvetli anları.

Ama şairane olan sadece imgeler değil
hitap biçimi de dikkat çekici. Şiirde sürekli bir “sen” var, fakat bu “sen” netleşmiyor. Sevgili mi, ölüm mü, yoksa insanın kendi iç sesi mi? Bu belirsizlik şiire derinlik katıyor. Okuyan herkes kendi “sen”ini yerleştirebilir.
Teknik açıdan bakarsak:
Serbest ölçü kullanılmış ama ritim tamamen kaybolmamış.

Tekrarlar (“sakla beni”, “dök”, “topla”) bilinçli ve şiiri taşıyor.
Bazı yerlerde yoğunluk o kadar artıyor ki nefes almak zorlaşıyor
ama bu da şiirin ruhuna uygun.

Eleştiri getirmek gerekirse:
Bazı imgeler çok güçlü (“sahipsiz küllerimi”, “kalbinin en kırık köşesi”), bazıları ise biraz daha tanıdık ve güvenli bölgede kalıyor. Şair, en iyi olduğu yerde yani sert ve özgün imgelerde biraz daha kalabilirmiş.

Genel olarak bu şiir, “duygulu” olmanın ötesinde karanlık bir iç çözülmenin estetiğini kurabilmiş. Bu kolay bir şey değil.
Kısaca:
Bu şiiri yazan kişi, sadece hissetmiyor hissettiğini şekillendirmeyi biliyor. Tebrik etmek gerçekten yerinde.