Eskiden bir köyüm, vardı gittiğim
Şimdi şehir olmuş, adı kanlıca
Bağ bahçe kalmamış, ekip biçtiğim
Şimdi başka bir yer, bizim Kanlıca ..

Ötmez horozları, ördek bulunmaz
Pek çok tarla taban, otlar yolunmaz
Yükselmiş binalar, insan oturmaz
Geçmişinden kopmuş, bizim Kanlıca ..

Sağında yaylakent, karşısı Orta
Devrez çayı akar, yıllardır altta
Çatır çatır sular buz, tutar Mart’ta
Kışları zor bir yer, bizim Kanlıca ..

Kısaç Dodurga’ya, burdan yol geçer
Kanlıca camisi, boynunu büker
Küsmüş Can pınarı, suyunu keser
Dökmüş güllerini, bizim Kanlıca ..

TOKİ binaları, tepeyi örtmüş
Köyün üzerine, gölgesi düşmüş
Kurt kuş sığır yolu, üçe bölünmüş
Kesilmiş rüzgar yel, bizim Kanlıca ..

Okumuş gençler de, köyüne dönmez
Toprağı sürmeyi, ekmeyi bilmez
Bitmiş hayvancılık, yayık dövülmez
Hazıra alışmış, Bizim Kanlıca ..

Kabirlerde kolu, komşu yatıyor
Mezarlar bürümüş, ot yolunmuyor
Kimse yüzümüze, dönüp bakmıyor
Acı keder yüklü, bizim Kanlıca ..

Örnek olamadık, asıldan koptuk
Danaya düve der, tavuğa culluk
Şimdiki nesiller, yorulur çabuk
Kıymet bilemedik, bizim Kanlıca ..

Kul Ahmed-i hızla, sona koşarız
Tepetaklak olduk, tekrar kalkarız
İnşallah döneriz, öze çosarız
Genç ihtiyar bekler, Bizim Kanlıca ..

(Kul Ahmed-i)
Ahmet Ali Canbaz[ 2025 ]