Toprak ana feryat eder, bağrı yanık,
Al kanı sızar derinden, her bir karışı kanık.
Tarihin derinliklerinden gelen bir acı,
Yüreklerde dinmeyen, bitmeyen bir sancı.
Çanakkale’de, Sakarya’da yazılan destanlar,
Vatan uğruna verilen canlar, yanan ocağın dumanı var.
Her bir şehidin gözünde bir veda busesi,
Toprağa düşen her damla, bir milletin nefesi.
Doğu’da, Güneydoğu’da bitmeyen bir isyan,
Analar ağlar sessizce, dökülür kan revan.
Kardeş kardeşe düşman, kin ve nefret tohumları,
Yarınlara umutla bakamaz olmuş nice canlar.
Sivas’ın alevinde yiten canlar, Madımak’ta yanan,
Bir kara leke gibi tarihe kazınan.
Faili meçhul cinayetler, kaybolan umutlar,
Adalet terazisi şaşmış, suskun vicdanlar.
Gezi’de yeşeren fidanlar kırıldı acımasızca,
Gençliğin hayalleri yarım kaldı ansızca.
Gaz maskeleri ardında kaybolan yüzler,
Özgürlük çığlıkları yankılanır sessizce.
Ey kanla yoğrulmuş bu aziz vatan,
Ne zaman dinecek bu bitmeyen figan?
Ne zaman yeşerecek sevgi tohumları yeniden?
Ne zaman silinecek bu kanlı izler derinden?
Umutsuzluğa kapılmak yakışmaz bizlere,
Birleşmeli, kenetlenmeli, omuz omuza.
Yarınlar aydınlık olsun, çocuklar gülsün,
Kanayan Türkiye’m artık huzur bulsun.