Karpuz kabuğu koydun, ayağımın altına,
Fırlattın sevdamızı, utanmadan bir yana.
Civcivler bile güler, senin gaddar haltına,
Umurun mu sanki? Peşte bıraktığına.
Yansın dursun maşukun, kara sevdana senin,
Sense gününü gün et, başka birisi ile.
Tahayyül et kendince, yanmaz mı hiç bedenin?
Tutuşmaz mı dil evin? CEMİL sevgisi ile.
Ama ne diyeyim ki, sözlün imiş eskiden,
Bilebilseydim bunu, hiç gönül bağlamazdım.
Gidişinin farkı yok, en keskin bir keskiden,
Bir çeki düzen verip, boşuna ağlamazdım.
Adamlık bende kalsın, sözlün ile mutlu ol,
Ben alışmışım zaten, gam, ıstırap çekmeye.
Aklını başa topla, sevenin kalbine dol,
Bulunur elbet bir yar, aşk filizi ekmeye.
KÜÇÜK OZAN acın çok, sabreyle hepsi geçer,
Gün yaşamaya değer, nisyan eyle dününü.
Sevilen ne ekerse, seven de onu biçer,
ALLAH aratmasın hiç, geçen acı gününü.
KÜÇÜK OZAN (CML DMR)
İSTİRHAMNAME’DEN.