Bir annenin yüreğiydi, çağlayan gibi,
Her acıya koşar, her derde eğilir gibi.
Kimsesizin yanında, yoksulun elindeydi,
Gönlüyle büyüttü, merhamet belindeydi.

Hemşireydi baba annem, yaraya merhem,
Bir bakışı bile şifa olurdu bazen.
Kimin yolu düşse hanesine bir gece,
Bir tas çorba, bir dua, bir yorgan sererdi ince.

Ama öyle bir yara vardı ki Mahmut’unda,
Ne elleri yetişti ne duaları o anda.
Gözünün önünde kanadı yavrusu,
İçten içe yandı, sustu feryadı, suskusu.

Dünyanın yükünü yükledi yüreğine,
Kendi acısını sakladı sessizliğine.
Evlat acısını aldı da gitti içine,
Bir daha da dönmedi o eski gülüşüne.

Şimdi sen yoksun baba anne, özlemin derin,
Adını her andığımda içim titrer, serin.
Bir melekti bu dünyada, sessizce geçti,
Ama Mahmut’un yarasına merhem olamadan gitti.

Yerin nur olsun, mekanın cennet,
Dualarımız sana, sevgimiz elbet.
Gönlümüzdesin, silinmez izlerin,
Sen bu dünyadan bir annenin yüzüsün, izinsiz giden…

Berlin Nisan 2025
Pevruzi Hasan