Yolun sonunda yitirdiğim her şey, belki de başlama noktamda gizliydi. Adımlarımın yankıları, sanki hiç gitmemişim gibi geri dönüyordu, ama içimde bir boşluk vardı. İlerledikçe, kimseyi görmedim, ama yine de yalnız değildim. Yolların rengi, zamanla soluklaştı, belki de ben fazla baktım, belki de aradım. Gözlerimin ta içine bakıldığında, karanlıkta bir iz ararken, neyi gördüğümü kestiremedim.

Bir zamanlar bildiklerim, şimdi sadece kaybolmuş bir fısıltı gibi kaldı. Fakat içimde bir soru var: İlerledikçe neden boşluğa daha çok batıyorum? Belki de bildiklerimle değil, hissettiklerimle ilerlemeliyim. Ve kimdi beni iten, kimdi beni buraya getiren? Belki de ben, kendi yolumun rehberiyim. Bu yolun gizemi, seninle ilgili her şeyin içinde.

Sizin gibi bir şairin eserini okumak, insanı hem düşündürüp hem de derinlemesine hissettiren bir deneyim. Şiirinizin gücü, yüreğinizin derinliğini yansıtıyor.