Gece uzun, sokaklar dar
Ay suskun bir kandil gibi sarkar çatılardan
Bir gölge eğilir kaldırımlara
Zaman, paslı bir anahtar gibi dönmez artık

Camlarda eski rüyaların soluk yüzleri
Dudaklarında unutulmuş fısıltılar
Kırık bir saate yaslanmış bekleyişler
Ve göğsünde tütmeyen dumanı günlerin

Sokak lambaları titrer usulca
Ağır aksak bir şarkı dökülür pencerelerden
Gece, küskün bir çocuk gibi
Sessizliğe sarılıp uyur

Yıldızları sönmüş gökyüzünün
Yeryüzü gökyüzüne ulaşmış
Gökyüzü ise yerde
Çekmiş hüzün perdesini pencereler
Pencereler yetim kalmış
Sahipleri ise uzun bir seferde

Zaman ağır aksak ilerler kuytularda
Yelkovanla akrebe söz geçmez
Unutulmuş bir yalnızlık var sokaklarda
Kaldırımlar boş , kaldırımların derdini kimse bilmez

Ve sabah, kırık bir aynadan sızarken içeri
Bir çift göz, uykusuzluğa mühürlenir
Duvarda asılı gölgesi zamanın
Hiç yaşanmamış bir düş gibi silinir

Sedat Kesim