Bu dünyanın kederini, gamını,
Sırtıma yüklendim, gidiyorum ben.
Kalbime gömdüğüm ahu zarımı,
Sırtıma yüklendim, gidiyorum ben.

​Paramparça olmuş ümitlerimi,
Beynimde zonklayan tüm dertlerimi,
Boşa harcadığım emeklerimi,
Sizlere bıraktım, gidiyorum ben.

​Kalbimde kurduğum o hayalleri,
Soğukta üşüyen yorgun elleri,
Bu dünyaya ait tüm sevgileri,
Söktüm bedenimden, gidiyorum ben.

​Size kalsın hem gökler hem yeryüzü,
İstemem ben ne gece ne gündüzü.
Duymuyorum söylenen hiçbir sözü,
Kulaklar tıkalı, gidiyorum ben.

​Soldurmayın, açsın açılan güller,
Bahçemde ötsünler dertli bülbüller.
Derelerden çılgınca akan seller,
Bensiz aksın artık, gidiyorum ben.

​Fani dünya size, tek şey istemem,
Bir an "bekle, dur" deseniz beklemem.
Çok yoruldu bu bedenim, can tanem,
Soldu umutlarım, gidiyorum ben.

​Arama gözünle, yokum şehirde,
Boğuldum dünyanın o pis nehrinde.
Meçhule yol alan gemim içinde,
Kapıldım rüzgâra, gidiyorum ben.
​
Metin BEYAZLI
29 Kasım 2024