Yakın uzak ayırmadım kimseyi
Kırk elekten süzdüm amma geç oldu
Sormayın gönlümde ölen ölene
Bir bir mezar kazdım amma geç oldu

Yardım istemedim çıkıp çalıştım
Son günlerde ihanete alıştım
Bunca yıldır gam yüküyle dolaştım
Dertlerimi yazdım amma geç oldu

Hep zâlimlar beni buldu nedense
Felek bile bana çekti el ense
Aklım da bin soru bin bir vesvese
Bilmeceydi çözdüm amma geç oldu

Eğmemiştim kiç kimsenin kaşını
Çözemedim şu feleğin işini
Küçükken ezmedim, yılan başını
Büyüyünce ezdim amma geç oldu

İki yüzlü insanları, terk ettim
Yanlışım olduysa hemen çark ettim
Bire bir yaşadım bunu fark ettim
Şu hayattan bezdim amma geç oldu

En yakınlar hep kaşımda durdular
Kan bağım olanlar beni yordular
Hemi vurup hem de, hatır sordular
Bu oyunu sezdim amma geç oldu

Her şeyin üstünde namusum arım
Değere değenle dostluğa varım
Şunlar üç kağıtçı, bunlar dostlarım
Dedim tek tek dizdim amma geç oldu

Nere gitsem çıkmazlara girmişim
Boş boşuna ben kendimi yormuşum
Adam diye, boşa değer vermişim
Ben kendime kızdım amma geç oldu

Yön değilmiş benim yön bildiklerim
Beni uyandırdı son bildiklerim
Kan emen sülükmüş can bildiklerim
Öteledim yozdum amma geç oldu

Kul Hızır’ım zar zor bir düzen kurdum
Ben kendi yaramı hep kendim sardım
Sırtımdan vurmuşlar sonradan gördüm
Üstlerini çizdim amma geç oldu
Üstlerini çizdim amma geç oldu

Nuh Ali Berk
(Kul Hızır)