Keşke,
“Buzul zamanlar gibi akıp gitse hayat,
Seba ablanın dertleri gibi eriyip yok olsa.
Gönlü geniş Resul Emmi’nin hatırası
Karaoğlan’ın şapkası gibi dimdik,
Salıbaba’da bir bahar gibi kalsaydı,” diyorum bu gece.
Tamburasını alıp gitseydi başımızdan,
“Feleğin tersine dönen devri.”
Gitsin de bir nefes alsın analar,
Kavak Meydanı’nda yankılanırken sesleri…
Sezayi dönsün, Yaşar insin yollara,
Ara sokaktan gelirken Mehe Dayı!
Morniğ’in yolları umut taşısın ona,
Yine eskisi gibi yürüyebilsin Salıbaba’da…
Çileler silinsin, alın çizgileri kaybolsun.
Virane evler bir yuvaya kavuşsun.
Çocukları etrafında toplansın,
Dertli türküler yerini sevdaya bıraksın.
“Oğul,” deyip yine gülümsesin analar.
Düşenin dostu olsun, felek şaşsın,
Buzullar erisin, dünya sevgiyle dolsun.
Şerif amca görünsün eğinik yolunda,
Elinde bastonuyla Rabia abla, Haydar!
Saygı ve sevgilerimle.