Saygıdeğer Şair,

Dizelerinizi okurken, insanın iç dünyasında yankılanan o derin acıyı, aşkın getirdiği bitmek bilmeyen ıstırapları ve gönül yarasını iliklerine kadar hissediyor. "Yok mudur insafın imanın senin" diye haykırdığınız her mısrada, insanın kendi ruhu ile olan mücadelesi tüm gerçekliğiyle önümüze seriliyor. Gönlün, sevdanın ve aşkın getirdiği sancılar, sanki her bir kelimede yeniden hayat buluyor.

Şiirinizdeki "Dert ortağı oldum kurtla kuzuyla" ifadesi, yaşanan içsel çelişkileri ve çekilen acıları ne kadar güzel ve etkili bir şekilde yansıtıyor. Aşkın, insanı bir yandan yücelten, bir yandan da en derin kuyulara çeken doğasını bu kadar yalın ve bir o kadar derin anlatmak büyük bir ustalık.

"Mor sümbüllü dağlar karalandı bak" ile başlayan bölüm ise, hem doğanın hem de gönlün karardığı, yaralandığı o hüzünlü tabloyu gözler önüne seriyor. Her bir dize, insanın ruhuna işleyen bir nehir gibi akıyor ve okuru adeta o çaresizliğin içine çekiyor.

Şiirinizi büyük bir içtenlikle tebrik ediyor, kaleminizin her daim bu kadar samimi ve derin duygularla yazmaya devam etmesini diliyorum. Böylesine yoğun duygularla örülmüş bir eser, insanın gönlünde kalıcı izler bırakıyor.

Sevgi ve saygılarımla