Ben bu yolları boşuna yürümüyorum anne
amaçsız yaşamıyorum
inan düşündüklerim doğrultusunda gidiyorum
yanlışlarımla, doğrularımla belimi doğrultup dik duruyorum
her yeni gelen gün bana bir şeyi daha öğretiyor anne
yanlız kalmayı
sensiz olabilmeyi
sen olmadanda olunabileceğini
ama kalbimin içende her zaman varolacağını
sen kızsanda
sen sövsende
sen bağırsanda
sen bana küsüp darılsanda
hele birde yokmu arkamdan ağlamaların
o zamanda benim içim kan ağlıyor anne
hayatta yaptıklarım değil
sana yaptıklarım biliyor musun? anne
konu bu değildiya, bil diye dedim anne..
hani ufak ayrıntılar hep unutulur, es geçilir
hep büyük ekmek lokmaları ağızlarda bir heves gibi çiğnenir
ben kırıntıları yerden alıp yemeyi senden öğrendim anne
korkmayı
başarabilmeyi
gözlerindeki o mücadele gücünü
tatlı hırsını
azda olsa mütavazi olabilmeyi
sen öğrettin bana anne
sensiz olduğum her gün neler yaşadım anne?
hiç sordunmu bana?
hep içimde yaşadım anne sensizliği
ona sarılıp hayata tutundum
hayata karşı tüm yumruklarım
ardımda bıraktınlarınla oldu anne
her mücadele gücümü kaybettiğim anda
seni karşımda gördüm
yine nasihat ettin `` evladım dikkat et yaptıklarına, sana geleceklere ``
seni dinlemedim anne dinleyemedim
senin deyiminle kafamın dikine gittim anne
ama yolumda gidip çuvaldızımıda yanıma aldım anne
her bir gün sonunda kendime batırıyorum
sorguluyorum
soruyorum
kendi kendime durmadan yaşanılanları..
amaçlarımda bir sapma varmı diye yeniliyorum kendimi
yine sen geliyorsun aklıma
senin mücadelen...
kaybetmekten korkmayıp,hayata tutunuşun
kendi içinde kendinle varoluşun
artık kaybetmekten korkmuyorum anne
hep kazanmaya bakıyorum
söylenenlere kulak asıyorum anne
sevinirsin diye dedim
hissediyorum bana bakarak gülümsediğini
bende elini tutarak göğsüne yatıyorum
yolumdanda sapmıyorum anne
inanarak gidiyorum
artık tek korkum kendimi kaybetmek
eh o zaman zaten bunun bilincinde olmayan bir ahmak olurum
bilinçsiz bir şekilde düşünen ahmak olmaktansa
ahmak ölürüm anne

Uğur Türkeköle
10/12/2008