"Söyle bulut neden yaşlarını camıma sıraladın
Ben gibi seninde mi kırdılar kolun kanadın
Güneş nerede onu da hiddetli kanatlarına mı sakladın
Camıma sıraladın yaşlarınla bak beni de ağlattın..."

Bulutla özdeşleştirmek,kendimize dair dünyamızı...ruha büründürüp bulutları,gözyaşlarında buluşmak var ya...Böyledir,sevinç ve üzüntüler...gelir gider,sevenler arasında...her geliş ve gidişte,çoğalarak döner karşıdaki ruha...

"Umutlarımı sırça saraylar yapıp içine saklamıştım
İyice büyüyünce çıkarıp yarınıma yol yapacaktım
Ama sırça narin; ansızın kırılacağını umursamadım
Kırıldı! umutlarımı kesti, kanayan yerlerini kapatamadım..."

Yarnlara yol,azık ve ışık yapacaktım umutlarımı...sende kalsın istemiştim,o rahmet rahmet yağmurlarını sakladığın içlerinde,yarına dair umutlarımı...çok da narindir duygular,kırılıverdi bak,ansızın...aslında umursamazdım ama,kırıldı işte,yarına dair umutlarım...ben,hala kanayan yaralarımı sarmalayamadım...böyle olsun istemezdim...

"Söyle yağmur açsam camları yıkar mısın kanayan yaralarımı
Hiddetli yağan o gür sesinle bastırır mısın kara figanlarımı
Umut başka baharlara kaldı avutur musun kalp yangınlarımı
Bir daha ağladığımda katar mısın yaşlarının içine gözyaşlarımı..."

Sendendir medetim ey yağmur...sen ki,Rahmet isminin cisimleşmiş halisin...sesin,serinliğin ve rahmet rahmet yağışınla,içimdeki görünmez feryatlarımı,yaralarımı sarabilir misin...kalp yangınlarda...umut başka baharlara açmaya durdu şimdi...ruhumun her ağlayışında,o Rahmet olmuş yaşlarınla,benimkileri harmanlayıp,akar mısın derinliklerimdeki acı ve feryatlarıma,şifa şifa...

Tebriklerim,bulut ile özdeşleşip,teşbih sanatınını ustaca uygulayışınızla yaptığınız diyaloglara,ve de,illa da,medet medet Rahmete sarmaladığınız hüzünlerin tek sığınağı olarak,yağmurlara yağmurlara doğru seslenişinizin içtenliğinedir...selamlarımla...