AÇTIM ELLERİMİ

“Nasılsın bacım ?”diyorum yüreğim titreyerek!
“Nasılsın Ceylan gözlüm?
“ Abla yanıyorum abla!”diyor
“ Uyuşuyor ellerim. Bir bardağı bile tutamıyorum” diyor.

Biliyorum kemoterapi aldığı gün çok zor geçiyor.
Dört saatten fazla vücuda serum yoluyla enjekte ediyorlar.
O, orada “yanıyorum abla !”dedikçe ben burada kanlı gözyaşları döküyorum.
Yalnız değil biliyorum.
İki tane delikanlı oğlu var. Mennan’ımız götürüp getiriyor her hafta onu Gaziantep ‘e.
Bizimkisi uzaktan olabildiği kadar. Biraz maddi biraz manevi!
Karınca kararınca.

Yetmiyor ama! Yetmiyor!
Biliyorum yetmiyor!
Ne maddi ne manevi desteklerim ona yetmiyor.
“Yanıyorum abla!”diyor. O yandıkça benim yüreğim yanıyor alev alev kor düşmüş gibi!
Ağlıyorum çaresiz!
Salya sümük hem de!
Çocuklar gibi iç çeke çeke ağlıyorum.

Hıçkıra hıçkıra dönsem ağlasam
Silinse alnımın kara yazısı
Feleğe isyanım varıp söylesem
Bilinse yüreğin acı sızısı

Açtım ellerimi;

Allah’ım bu geceler yüzü hürmetine ,hastalara şifa, dertlilere deva, borçlulara eda ver. Şafi isminle şifa ver. Bizi senden başkasına muhtaç etme ya rabbi !
Amin!

26.09.2023
Tülay Sarıcabağlı ŞİMŞEK