Uzak düştü gönül, unuttu hepten
Sılada garibim, dostum var demez
Görmeyince gözler vazgeçti yekten
O zalim dilleri yine yar demez

Üzer canı arsız, arsız gülüşü
Salınarak seker ceylan yürüşü
Yüz güzel içinde belli duruşu
Sırlar ile dolsa bir tek sır demez

Gitmeye pişmanım gözümde tüter
Gönlüm sıyrık amma önümde biter
Suçlu olsa bile bülbül tek öter
Derdinden ağlarım aman dur demez

Sonumuz başından sanki belliydi
Gördüğüm son vakit kırktı, elliydi
Gençlik elden gitmiş sefil halliydi
Anlar hallerimi boşa yor demez

Ak saçlar dolunca başlarımıza
Kırlar akın etmiş kaşlarımıza
Sızılar tünedi yaşlarımıza
Bundan gayri kollarını sar demez

Yoruldu yüreğim gülmez, eğlenmez
Suskun olmuş niçin dinmez, söylenmez
Dertler yığın yığın ele paylanmaz
Ferhat olsam bile dağı yar demez

Vakit daraldıkça cümle can gider
Emircan göz solar olurum heder
Ömrümü, gönlümü basar bir keder
O zalim ne can der, ne de çor demez
11.9.2023 Emir ŞIKTAŞ