Çocukları düşünüyorum
Kalbim yaralı.
Deprem yıktı evlerini
Betonlar düştü üzerlerine
Cennete uçtular çocuk yaşlarda
Düzce, Kaynaşlı, Gölyaka, Bolu’da…
Yürekleri parçaladı
Masum bebeklerin
Minik tabutları.

Çocukları düşünüyorum
İçimde büyük bir acı.
Onlardan yoksun günler geliyor
Düşündükçe aklıma.
Bayramlar buruk geçecek
Sönük geçecek artık
Anne babaların
Ve büyüklerin ellerini
Öpemeyecek çocuklar.
Güzel elbiselerini giyip
Bayram gezemeyecek ev ev
Şeker toplayamayacak
Minik yavrucaklar.

Çocukları düşünüyorum
Gözlerim yaşlı.
Marmara’da, Karadeniz’de…
(Ve Akdeniz’de, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da)
Şiir ezberleyemeyecek
Oyun oynayamayacaklar artık
Koşuşturamayacaklar okul bahçelerinde
Güzel çocuklar, minik yavrucaklar...

Çocuklar!!!
Ahh çocuklar!
Ülkemin geleceği
Minik yavrucaklar!
Garip kaldı okullarınız
Sınıflarınız, sıralarınız.
Ve yetim kaldı
Kalemleriniz, defterleriniz…
Açmaz oldu artık
Güller dallarında.
Ağaçlar meyve vermez
Hayat çekilmez oldu
Sizler kalınca
Enkazların altında.

Çocukları düşünüyorum
Bedenleri toprakta
Ruhları göklerde;
Doyasıya eğlenirken
Ve uçarlarken sevinçten
Melekler aleminde.

…Ve çocukları düşünüyorum
şehitlerle, nebilerle beraber
ve gülüp oynarken
Altlarından ırmaklar akan
Cennet bahçelerinde…

1999

Başta sevgili çocuklarımız olmak üzere 17 Ağustos 1999 Marmara ve son olarak da 06 Şubat 2023 Kahramanmaraş depremlerinde ve diğer depremlerde hayatlarını kaybeden bütün vatandaşlarımızı saygı, sevgi ve rahmetle anıyorum. Mekânları cennet olsun.

Allah (cc) milletimize bir daha böyle acılar yaşatmasın..