Aman Doktor!
Bıçak vurma, gönül yarama!
Bırak, daha fazla açılmasın!
Açılıp da, içten içe kanamasın!
Sonra acılarım kat artmasın!
Çoğalıp büyümesin!

Bırak Doktor!
Çok fazla açılmasın!
Açılışta kanamasın!
Kendiliğinden, kapansın!
Sen, sadece, sar üzerini!
Bırak bende saklı kalsın o, acısı!

Zahmet edip, boşuna ilaç yazma Doktor!
Bilirim inat edip iyileşmez!
Çünkü, inatçıdır bu aşk yarası!
Bırak, başkaları tarafından fark edilmesin!
Aman dur Doktor!
Bu aşk acısı, bende gizli kalsın!

Ah Doktor, onu bir görsen!
Ne kadar güzel ve zarif olduğunu bilsen!
Ya…
Ne güzel yaratmış!
Yüce Yaradan o, yüzünü!
Özenip de bezemiş
O boyunu, o posunu…
İşte ondan…
Seven gönül köşküme...
Astım o, güzel resmini!
Ama, açılamadım!
Hep içime attım, ona olan, sevgimi!
Ölümsüz aşkımı…

Aylar, yıllar geçti…
Ama, günlerce, hiç aklımdan çıkmadı!
Hiçbir zaman unutamadım!
Gece, gündüz sayıkladım...
Hep ismini!
Ne olur Doktor?

Artık, sil şu gönlüme açtığı aşk izini!
Aman, kimseler bilmesin, ona olan aşkımı!

Kalbimde nicedir, karşılıksız aşk sevdası!
Hep sevda çilesi…
Nice azap dolu acılar çektim!
Oysa, kimselere derdim var diyemedim!
Çektiğim çileleri, hiç belli edemedim!
Ne bülbüle anlata bildim!
Ne, güle!
Hiç kimseye, hiç bir zaman söyleyemedim!
Hep içim de yaşadım!

Şu seven kalbim de!
Simsıkı sakladım!
Dertlenip, hiç kimseye anlatmadım!

Bırak Doktor!
Bu yaralı gönlümdeki, sevgim hep gizli kalsın!

Sorma Doktor!
Yıllardır, bu sevdamı, ben hep içim de yaşadım!
Her türlü acıya katlandım!
Ömür boyu sevdamla, için yandım!
Sonunda, bir deri, bir kemik kaldım!

Bu kara sevda ile!
Ya olur da, bir köşede!
Veremlere düşüp, ölürsem eğer...
Olur da!
Merak eder, senden sorarsa!...
"Mezarı nerede?" Diye...
Sakın ola, söyleme Doktor!
Ben bedenimi toprağa...
Sevdamı içime gömdüm!

Aman dur, Doktor, yazıktır toprak aşınmasın!
Sevdiğimin gönlü sonra üzülmesin!
Mezar taşıma adım da yazılmasın!
Aman ha Doktor!
Mezar yerim gizli kalsın!
Sakın!
Kimseler kara sevdadan öldüğümü bilmesin!
Mezarıma gelmesin.

Dinçer Dayı