Gök de tenha?
Ay da doğmaz?
İçim zifiri gece,
Ruhum geceden de siyah,
Ufuk yırtılmaz bir türlü,
Vurgun yemiş yarınlarım.
Doğmadı hilal bakışlım.
Kör bir hançer gibi durur,
Böğrüme saplı karanlık.
Fecre kadar düşünürüm,
Niçin doğmaz ki bir ışık?

Oysa doğsaydı gece ay,
Kendimi gökte zanneder,
Uykusuz olmazdım heder.
Geceler benden de ıssız,
Basar sızı, koşar keder.
Görmeyince şu fezayı,
Gece, ben ve ruhum n’eder?
Doğarsa semaya ışık,
Parlarsa yürekte yıldız.
Göz kırpan yakamoz misali,
Beklerim doğsun göklere,
Öbek öbek ay ve yıldız.

Sabahladım bitmez gece,
Kimseler görmez gizlice,
Zifiri, yorgun gözlerim,
Ufkuyu bekler delice.
Ne geceler eski gece,
Ne gözlerim zıpkın artık!
Vakit mi geçiyor sence?
Beklenen de gelmez heyhat!
Zifiri siyah mı hayat?
Ay ses vermez, doğmaz ufuk,
İçte uhde, yürek buruk.
Neden suskun?
Niçin doğmaz ki bir ışık?
07.6.2023 Emir Şıktaş