İnsan yaratılmışım, ne kadar şükr etsem az
"Ekmek elden su gölden" yiyorum içiyorum
Mülkün Padişahına,yine ediyorum naz
Vicdan terazisine, baktım mi şaşıyorum

Zalimlerin yüzünden, musibetler yağarken
Savaş ve depremlerde, çoluk çocuk ağlarken
Bunca masum insanlar, tutacak dal ararken
Yara mı sarıyorum,fitnemi kaşıyor um ?

Sayılı saniyeler, güvenme nefesine
Kuvvetliyim diyorsan,hele bir vur nefsine
Ölüm dolaşıyorken, herkesin tepesine
Nasıl görmezden gelip, haddimi aşıyorum

Ellerim arasına .aldığımda başımı
Diyorum kara toprak, neden verir aşımı
Vicdana vurduğumda, sertçe mihenk taşımı;
Anlıyorum Dünyada, ne için yaşıyorum

Bazen kendime bile; ben bu olamam derim
Sahibinden habersiz, nasıl elmayı yerim
Hemen toparlanırım, suya düşer şekerim
Anlarım benliğimde, düşmanı taşıyorum

Tefekkür etmeliyim, yaşamayı ölümü
Dara düştüğüm zaman, kim tutuyor kolumu
Rabbimin buyrukları ,gösterirken yolumu;
Onami koşuyorum ,nereye kişniyor um

Düşününce anladım, çok yönlü bir varlığım
Meğer bu yüzden imiş, genişliğim darlığım
Belli ki sınav imiş, hastalığım sağlığım
Hata yaptığım zaman, kendimi taşlıyorum
...Bu iç hesaplaşmayı tavsiye ediyorum

Mustafaoğlu İlyas