Yeryüzünde insanın yok iken adı sanı,
Rabbim, bir zaman sonra halk eyledi insanı.

Karışım hâlindeki az bir sudan yarattı,
İmtihan etmek için akıl ile donattı.

Dünyada ömür denen bir yolculuğa soktu,
İkiye ayrıldı yol üçüncü bir yol yoktu.

Ya şükredip huzura alnı pak gidecekti,
Ya nankörlük edecek yolu kaybedecekti.

Alevli ateşlerde zincirlerdedir kâfir,
İyilere mükâfat kadeh dolusu kâfur.

Allah’ı bilen kullar imtihanı geçerler,
Bir pınar ki Allah’ın has kulları içerler.

Yerine getirirler verdikleri sözleri,
Şerri salgın bir günden elbet korkar gözleri.

Onlar ki yedirirler yetim yoksul esiri,
Gaye Allah rızası, olmaz şeytan tesiri.

Hak yolunda infakta daim eylerler şükür,
Karşılıksız verirler beklemezler teşekkür.

Rabbimizden korkutur çetin günün azabı,
Allah’ın Mü’minlere olur mu hiç gazabı.

Allah’ı bilen kullar Muhammed’ini (sav) sever,
Sabreden tüm Mü’minler cennette ipek giyer.

Ne güneş yakar teni ne de soğuk dondurur,
Rabbim salih kulları rahmetine bandırır.

Ankara-29.12.2022
Ümit Zeki SOYUDURU